Menopauza czy zawodowy alarm? 5 sygnałów, że nie jesteś „za stara” na zmianę pracy

Masz około 50 lat. Myślisz o zmianie pracy.

I zamiast ekscytacji pojawiają się pytania:

„Co, jeśli podczas rozmowy rekrutacyjnej nagle zapomnę, co chciałam powiedzieć?”

„Co, jeśli w nowej pracy dopadnie mnie uderzenie gorąca?”

„Co, jeśli młodszy zespół uzna, że nie ogarniam?”

A później przychodzi pytanie, które potrafi zatrzymać na lata:

„Może to już nie jest moment na zawodowe rewolucje?”

Nie będę Ci mówiła, że wiek to tylko liczba.

Menopauza i perimenopauza mogą realnie wpływać na sen, samopoczucie, pamięć, koncentrację oraz poziom energii. Te doświadczenia warto potraktować poważnie – ale nie jak automatyczny wyrok dla Twojej kariery.

Istnieje ogromna różnica między:

„Muszę uwzględnić to, co dzieje się teraz z moim organizmem”

a:

„Moje życie zawodowe jest już właściwie zamknięte”.

Możesz uwzględnić potrzeby swojego organizmu w decyzji zawodowej, nie oddając mu całej decyzji o reszcie kariery.

1. Brak energii mylisz z brakiem odwagi

Wyobraź sobie zwykły dzień.

W nocy kilka razy się obudziłaś. Rano wstajesz i już jesteś zmęczona.

Przychodzisz do pracy. Jedno spotkanie, drugie, maile, telefony. Każdy czegoś potrzebuje. Próbujesz jeszcze wykonać własne zadania.

Wracasz do domu i myślisz:

„Ledwo ogarniam pracę, którą znam od kilkunastu lat. Naprawdę mam sobie teraz zafundować rekrutację, rozmowy, nowych ludzi, nowe procedury i udowadnianie od początku, że się nadaję?”

W takiej sytuacji łatwo usłyszeć:

„Musisz wyjść ze strefy komfortu”.

Tylko że czasami człowiek wcale nie siedzi w strefie komfortu. Czasami jest po prostu wyczerpany.

A to zupełnie inna sytuacja.

Zmiana pracy jest projektem. Wymaga:

• sprawdzenia rynku,
• zastanowienia się, czego właściwie chcesz,
• przygotowania CV i profilu na LinkedInie,
• udziału w rozmowach rekrutacyjnych,
• podejmowania decyzji,
• a później wdrożenia w nowym miejscu.

Jeśli dzisiaj prawie nie śpisz i jesteś na granicy swoich możliwości, dokładanie do tego wielkiej rewolucji może nie być rozsądne.

To jednak nie oznacza, że przez kilka lat masz nie ruszać niczego.

Dopasuj wielkość kroku do swojej dzisiejszej energii

Zamiast:

„W tym miesiącu muszę znaleźć nową pracę”,

powiedz:

„W tym tygodniu sprawdzę, co jest na rynku”.

Zamiast:

„Muszę zdecydować, co będę robiła przez kolejne dziesięć lat”,

wybierz dwa kierunki, które chcesz przetestować.

Zamiast wysyłać dwadzieścia przypadkowych aplikacji, porozmawiaj z jedną osobą, która pracuje w interesującej Cię firmie lub branży.

Zmiana pracy nie musi zaczynać się od wypowiedzenia.

Może zacząć się od odzyskania orientacji.

2. Mgłę mózgową traktujesz jak utratę kompetencji

Czytasz wiadomość i po chwili zastanawiasz się, czy już na nią odpowiedziałaś.

Wchodzisz do pokoju i przez moment nie pamiętasz, po co przyszłaś.

Ktoś zadaje Ci pytanie. Doskonale znasz odpowiedź, ale nagle nie możesz znaleźć jednego słowa.

Najtrudniejszy bywa nie sam moment zapomnienia, ale jego interpretacja:

„Co się ze mną dzieje?”

„A jeśli w nowej pracy pomyślą, że jestem ograniczona?”

„Zobaczą kobietę po pięćdziesiątce, która o czymś zapomniała, i uznają, że to już nie ten wiek”.

Wtedy zwykłe:

„Zapomniałam”

zaczyna oznaczać:

„Nie nadaję się już do nowych wyzwań”.

A to dwie zupełnie różne rzeczy.

Problemy z pamięcią i koncentracją mogą pojawiać się w okresie menopauzy i perimenopauzy. Problemy ze snem mogą dodatkowo utrudniać codzienne funkcjonowanie.

Nie oznacza to jednak automatycznie, że tracisz kompetencje.

Zbuduj system zamiast polegać wyłącznie na pamięci

Od strony zawodowej możesz zrobić coś bardzo konkretnego: przestać wymagać od siebie, że wszystko będziesz przechowywać w głowie.

Masz spotkanie? Notujesz.

Ktoś przekazuje Ci trzy zadania? Zapisujesz je.

Wchodzisz do nowej firmy? Tworzysz własny dokument zawierający:

• nazwiska,
• ważne skróty,
• procedury,
• projekty,
• ustalenia,
• odpowiedzi na pytania, które już zadałaś.

Korzystasz z kalendarza, przypomnień i checklist. Po ważnym spotkaniu zapisujesz, co zostało ustalone, kto jest za co odpowiedzialny i na kiedy.

Dobrze zorganizowana firma też nie opiera swojego działania na założeniu, że jeden człowiek wszystko zapamięta. Właśnie dlatego istnieją CRM-y, procedury i systemy zarządzania projektami.

Tobie również wolno zbudować system, który pomaga Ci dobrze pracować.

Jeżeli objawy są nowe, nasilone, niepokojące albo bardzo utrudniają Ci życie, porozmawiaj o nich z lekarzem. Problemy zdrowotne wymagają wsparcia medycznego, a nie wyłącznie strategii zawodowej.

3. Wybierasz stanowisko, ale nie sprawdzasz środowiska pracy

W swojej obecnej firmie znasz przestrzeń, ludzi i własne sposoby funkcjonowania.

Wiesz, gdzie możesz na chwilę wyjść. Wiesz, czy można otworzyć okno. Być może masz szafkę z ubraniem na zmianę. Wiesz też, przy kim nie musisz udawać, że wszystko jest w porządku.

I nagle pojawia się nowa oferta.

Ciekawsza praca. Lepsze wynagrodzenie. Stanowisko, o którym od dawna myślałaś.

Pierwsza myśl nie brzmi jednak:

„Ale świetnie!”.

Tylko:

„A jeśli tam będzie jeden wielki open space?”

„Co, jeśli nie będę mogła nawet na chwilę wyjść?”

„Co, jeśli będę miała uderzenie gorąca podczas prezentacji?”

To nie są fanaberie.

Warunki pracy mogą pomagać Ci funkcjonować albo dodatkowo wszystko utrudniać.

Dlatego poza wynagrodzeniem, benefitami i zakresem obowiązków sprawdzaj również:

• czy praca jest stacjonarna, hybrydowa czy zdalna,
• jak wygląda elastyczność godzin,
• ile spotkań odbywa się w ciągu dnia,
• czy pracownicy mogą normalnie zrobić krótką przerwę,
• jak wygląda przestrzeń,
• czy obowiązuje sztywny dress code,
• czy liczy się efekt pracy, czy przede wszystkim obecność przy biurku.

Po 40. i 50. roku życia może zmienić się nie tylko to, co chcesz robić. Może zmienić się również sposób, w jaki chcesz pracować.

Być może coraz ważniejsze stają się dla Ciebie sens, autonomia, spokój i praca, która nie zjada całego życia.

To nie musi oznaczać:

„Jestem słabsza”.

Może oznaczać:

„Lepiej wiem, czego potrzebuję”.

4. Bycie nową mylisz z byciem „za starą”

W starej firmie ludzie wiedzą, co potrafisz.

Mówią:

„Zapytaj ją, ona wie”.

„Ona zna tego klienta”.

„Ona już prowadziła podobny projekt”.

Masz pozycję, historię i relacje.

W nowej firmie nie znasz jeszcze systemów, skrótów, nazwisk ani nieformalnych zasad. Pytasz o coś drugi raz i natychmiast myślisz:

„Pewnie uważa, że jestem stara”.

„Pewnie myśli, że nie ogarniam technologii”.

„Może rzeczywiście nie powinnam była się na to porywać”.

Tymczasem możesz czegoś nie wiedzieć po prostu dlatego, że pracujesz tam od sześciu dni.

Nowy trzydziestolatek również nie znałby wewnętrznego systemu. Nie wiedziałby, co oznacza skrót używany w firmie od dziesięciu lat. Też musiałby zapytać, gdzie znajduje się potrzebny dokument.

Jemu tylko prawdopodobnie nie przyszłoby do głowy, że nie wie tego z powodu swojego wieku.

Po latach bycia ekspertką niewygodnie jest ponownie zostać początkującą. Przez lata to inni pytali Ciebie. Teraz Ty pytasz innych.

Tę niewygodę łatwo pomylić z dowodem, że już się nie nadajesz.

A to po prostu koszt wejścia do nowego środowiska.

Zasada na pierwsze tygodnie w nowej pracy

Pytam. Notuję. Dopytuję. Sprawdzam.

Jeżeli ten sam temat pojawia się drugi raz, wracam najpierw do swoich notatek.

Jeżeli czegoś nie rozumiem, mówię:

„Chcę się upewnić, czy dobrze to zrozumiałam”.

Po zakończeniu większego zadania pytam:

„Czy jest coś, co przy kolejnym projekcie powinnam zrobić inaczej?”.

To nie jest oznaka słabości. To odpowiedzialne uczenie się organizacji.

Jeśli natomiast trafisz do zespołu, który przewraca oczami, kiedy nowa osoba zadaje pytanie, będzie to informacja przede wszystkim o kulturze tego miejsca – nie o Twojej wartości.

5. Stabilizację utożsamiasz z rezygnacją z ambicji

Patrzysz na osoby w podobnym wieku.

Jedna mówi:

„Ja już niczego nie zmieniam”.

Druga:

„Jeszcze kilka lat i emerytura”.

Ktoś odlicza czas. Ktoś rezygnuje z awansu. Ktoś powtarza, że w tym wieku trzeba już cenić stabilizację.

Zaczynasz się zastanawiać:

„Może to ze mną jest coś nie tak?”

„Może powinnam już się uspokoić?”

„Po co mi nowe wyzwania?”

Być może właśnie dlatego, że jesteś na innym etapie życia, praca wybrana dziesięć lub piętnaście lat temu już do Ciebie nie pasuje.

Inaczej myślimy o karierze w wieku 25 lat, inaczej po trzydziestce, a jeszcze inaczej po czterdziestce czy pięćdziesiątce.

Z czasem większego znaczenia mogą nabierać:

• sens,
• wpływ,
• spokój,
• autonomia,
• elastyczność,
• praca, która nie pochłania całego życia.

To nie musi być kryzys.

Ty po prostu się zmieniłaś.

A skoro zmieniłaś się Ty, warto sprawdzić, czy nadal pasuje do Ciebie praca wybrana wiele lat temu.

Nie wrzucaj jednak zdrowia, obowiązków rodzinnych, trudnego szefa, braku sensu i lęku przed rynkiem do jednego worka z napisem:

„Jestem za stara”.

Każdy z tych problemów prowadzi do innego działania.

Dwa pytania przed podjęciem decyzji o zmianie pracy

Jeżeli sama już nie wiesz, czy potrzebujesz nowej pracy, innych warunków czy przede wszystkim odpoczynku i dobrego planu, odpowiedz sobie na dwa pytania.

Pytanie 1: Czy nadal chciałabym odejść, gdybym czuła się lepiej?

Wyobraź sobie, że jutro budzisz się wypoczęta. Masz więcej energii, a objawy są znacznie mniej uciążliwe.

Czy nadal chciałabyś odejść z tej pracy?

Jeśli odpowiadasz:

„Nie. Gdybym dobrze spała i lepiej się czuła, ta praca byłaby właściwie w porządku”,

to ważna informacja.

Być może główny problem nie jest obecnie zawodowy. Możliwe, że najpierw potrzebujesz wsparcia medycznego, odpoczynku albo innej organizacji codziennych obowiązków.

Jeśli jednak odpowiadasz:

„Tak. Nawet gdybym czuła się świetnie, nadal nie chcę tutaj być”,

warto przyjrzeć się temu, co od dawna nie działa w Twojej pracy.

Pytanie 2: Na co dokładnie czekam?

Na sto procent energii?

Na całkowity brak strachu?

Na koniec menopauzy?

Na idealny rynek pracy?

Na moment, w którym dzieci i rodzice nie będą Cię potrzebowali?

Na to, że ktoś sam zapuka do Twoich drzwi i zaproponuje Ci świetną pracę?

Istnieje duża różnica między ostrożnością a bezruchem.

Ostrożność wygląda tak:

• sprawdzam swoje zdrowie,
• oceniam poziom energii,
• analizuję sytuację finansową,
• badam rynek,
• wybieram dwa lub trzy możliwe kierunki,
• rozmawiam z ludźmi,
• sprawdzam warunki pracy,
• przygotowuję plan A i plan B,
• wykonuję mały krok.

Bezruch brzmi:

„To nie jest idealny moment, więc nie zrobię nic”.

Później mija rok. Następny. I kolejny.

Zmiana pracy po 50. nie musi być rewolucją

Nie powiem Ci, że menopauza to idealny moment na zmianę pracy.

Nie znam Twojego zdrowia, sytuacji finansowej, rodzinnej ani poziomu energii.

Nie zgadzam się jednak również z myśleniem:

„Mam około 50 lat i menopauzę, więc najlepiej już niczego nie ruszać”.

Rozsądne podejście może brzmieć:

„Jeszcze pół roku zostaję i spokojnie przygotowuję się do zmiany”.

Albo:

„Szukam nowego miejsca, ale dokładniej sprawdzam warunki pracy”.

A może:

„Nie chcę kolejnego podobnego etatu. Zamierzam sprawdzić zupełnie inny kierunek”.

Nie ma jednej dobrej odpowiedzi dla każdej kobiety.

Jest jednak sposób, żeby przestać zgadywać, oddzielić fakty od lęku i wybrać następny krok dopasowany do Twojej sytuacji.

Nie wiesz, czy potrzebujesz zmiany pracy, innych warunków czy po prostu dobrego planu?

Podczas bezpłatnej konsultacji kariery przyjrzymy się temu, co naprawdę najbardziej Cię dzisiaj obciąża:

• samo stanowisko,
• szef,
• środowisko pracy,
• brak sensu,
• warunki zatrudnienia,
• sytuacja zdrowotna i życiowa,
• czy lęk przed zaczynaniem od nowa.

Nie będę przekonywała Cię, żebyś natychmiast rzuciła pracę.

Nie powiem Ci również, że skoro masz bezpieczny etat, powinnaś siedzieć cicho i niczego nie zmieniać.

Celem rozmowy jest sprawdzenie, jaki następny krok ma sens właśnie dla Ciebie.

Dla jednej osoby będzie to rozpoczęcie szukania pracy. Dla drugiej — przetestowanie dwóch nowych kierunków zawodowych. Dla kolejnej — uporządkowanie finansów i przygotowanie zmiany za kilka miesięcy.

Czasami najlepsza decyzja brzmi:

„Na razie nie robię wielkiej rewolucji, ale też nie zamrażam swojego życia zawodowego. Zaczynam się przygotowywać”.

Zarezerwuj bezpłatną konsultację kariery i sprawdź, jaki krok ma sens właśnie teraz: 

https://calendly.com/agnieszka_miliszkiewicz_pajdzinska/nowa…

Menopauza może być czymś, co uwzględnisz w swojej strategii zawodowej.

Nie pozwól jednak, żeby sama podjęła za Ciebie decyzję o reszcie Twojej kariery.

Źródła i ważna informacja

Informacje dotyczące możliwych objawów menopauzy i perimenopauzy oparto na materiałach NHS.

Dane o wpływie objawów na pracę pochodzą z brytyjskiego badania CIPD „Menopause in the workplace” z 2023 roku, przeprowadzonego wśród ponad 2000 pracujących kobiet w wieku 40–60 lat. Wyników tego badania nie należy automatycznie przenosić na polski rynek.

Kontekst nakładania się objawów menopauzy na obowiązki zawodowe, rodzinne i opiekuńcze oparto na materiale WHO „Menopause”.

Artykuł ma charakter edukacyjny i dotyczy decyzji zawodowych. Nie zastępuje konsultacji medycznej.