Awans zawodowy: dlaczego nie mogę awansować i co, jeśli wcale nie chcę?

Doradztwo rekrutacyjne, Nauka i samokształcenie
Poprzedni wpis
Myśl jak geek” Andrew McAfee. Książka dla tych, którzy chcą spojrzeć inaczej na swoją pracę

Awans zawodowy: dlaczego nie mogę awansować i co, jeśli wcale nie chcę?

„Pracuję naprawdę dużo. Mam dobre wyniki. Szef mnie chwali, dostaję kolejne zadania, często pomagam innym. Tylko awansu jak nie było, tak nie ma”.

Znasz to?

A może jesteś po drugiej stronie? Masz doświadczenie, kompetencje, firma widzi w Tobie przyszłego menedżera, ale Ty wcale nie chcesz nim zostać. I zaczynasz się zastanawiać, czy przypadkiem coś jest z Tobą nie tak.

Bo przecież trzeba się rozwijać. Awansować. Iść wyżej. Zdobywać kolejne stanowiska.

No właśnie. Tylko kto powiedział, że rozwój zawodowy zawsze musi oznaczać awans?

W pracy z klientami spotykam obie sytuacje. Osoby, które od lat bezskutecznie starają się o wyższe stanowisko, i takie, które czują presję awansu, choć wcale go nie potrzebują.

I według mnie warto o tym porozmawiać. Bo to są dwa różne problemy, które mają jeden wspólny mianownik.

Brak świadomego pomysłu na własną karierę zawodową.

Świadome budowanie kariery zawodowej. Czy wiesz, dokąd właściwie zmierzasz?

Zacznijmy od podstaw.

Kariera zawodowa nie musi oznaczać drogi od młodszego specjalisty do prezesa zarządu.

Możemy wyróżnić trzy kierunki rozwoju:

  • Kariera pionowa – czyli awansowanie na coraz wyższe stanowiska, obejmowanie większej odpowiedzialności i często zarządzanie coraz większymi zespołami.
  • Kariera pozioma – rozwijanie kompetencji, pogłębianie specjalizacji, zdobywanie wiedzy i doświadczenia bez konieczności zmiany stanowiska na menedżerskie.
  • Kariera w głąb – budowanie autorytetu wynikającego z wieloletniego doświadczenia, eksperckiej wiedzy i uznania w środowisku zawodowym.

Żadna z tych ścieżek nie jest automatycznie lepsza od pozostałych.

Problem pojawia się wtedy, kiedy realizujesz scenariusz, którego nigdy świadomie nie wybrałeś.

Sama przez długi czas nie planowałam swojej kariery w taki sposób, w jaki dzisiaj zachęcam do tego klientów.

Pracowałam w sprzedaży, a później trafiłam do HR. Trochę zdecydował przypadek. Dopiero z czasem zaczęłam świadomie zastanawiać się, czego chcę, w czym jestem dobra i jakie środowisko pracy jest dla mnie odpowiednie.

Na początku kariery człowiek często bierze pracę, która się pojawia. Jest oferta, wynagrodzenie się zgadza, możliwości wyglądają sensownie. Więc idziemy.

A po kilku czy kilkunastu latach przychodzi moment, kiedy zaczynamy zadawać sobie inne pytania.

Czy ja naprawdę chcę to dalej robić? Czy to jest moje miejsce? Czy kolejny awans da mi satysfakcję?

I dobrze, że te pytania się pojawiają.

Gorzej, jeśli przez kolejne lata nic z nimi nie zrobimy.

CZĘŚĆ 1. Chcę awansować, ale nie mogę. Dlaczego stoję w miejscu?

Zacznę od przekonania, które bardzo często słyszę.

„Jeśli będę dobrze pracować, ktoś w końcu zauważy moje zaangażowanie i mnie awansuje”.

Niekoniecznie.

Oczywiście wyniki, kompetencje i zaangażowanie mają znaczenie. Ale sama dobra praca nie gwarantuje awansu zawodowego.

Czasem problem leży po Twojej stronie. Czasem w organizacji. A najczęściej sytuacja jest bardziej złożona, niż początkowo nam się wydaje.

1. Zanim zapytasz, dlaczego nie awansujesz, zrób audyt samego siebie

Kiedy ostatnio naprawdę zastanawiałeś się nad swoją karierą?

Nie podczas rozmowy rocznej, kiedy trzeba wpisać coś w rubrykę „cele rozwojowe”.

Tylko tak uczciwie.

Co potrafisz? W czym jesteś dobry? Czego nie lubisz robić? Jakie są Twoje wartości? Jakiej pracy nie chcesz wykonywać, nawet za większe pieniądze?

I przede wszystkim: dlaczego właściwie chcesz awansować?

Bo to również warto sobie wyjaśnić.

Może zależy Ci na wyższym wynagrodzeniu. Może chcesz mieć większy wpływ na decyzje. Może pociąga Cię zarządzanie ludźmi.

A może, tak jak kiedyś ja, chcesz po prostu zobaczyć słowo „Dyrektor” na swojej wizytówce.

Tak, mnie to motywowało. I wcale się tego nie wstydzę.

Ważne, żeby rozumieć własną motywację, zamiast udawać, że kierują nami wyłącznie wzniosłe cele.

Zachęcam Cię do zrobienia prostej analizy SWOT swojej kariery. Wypisz mocne strony, słabości, szanse i zagrożenia. Zbierz też informacje zwrotne od osób, z którymi pracujesz. Możesz wykorzystać elementy oceny 360 stopni.

Miałam klientkę, która była przekonana, że właściwie nic szczególnego nie umie.

A kiedy zaczęłyśmy analizować jej doświadczenie, okazało się, że jest naprawdę wysokiej klasy specjalistką.

Tylko sama tego nie widziała.

Trudno przekonać innych do swojej wartości, jeśli sam nie potrafisz jej nazwać.

2. Buduj karierę na mocnych stronach, nie tylko na brakach

Przez wiele lat zastanawiałam się, dlaczego w jednych firmach funkcjonuję świetnie, a w innych coś mi nie pasuje.

Dlaczego niektóre zadania dodają mi energii, a inne odbierają ją błyskawicznie.

Dużo wyjaśniło mi poznanie własnych talentów CliftonStrengths Gallupa.

Jednym z moich dominujących talentów jest Bezstronność. Potrzebuję jasnych zasad, sprawiedliwego traktowania ludzi i przejrzystych reguł.

Mam również Aktywatora. Lubię działać. Kiedy pojawia się pomysł, chcę sprawdzić, jak go zrealizować, zamiast przez kolejne miesiące o nim rozmawiać.

Kiedy to zrozumiałam, wiele moich wcześniejszych doświadczeń zawodowych nabrało sensu.

Oczywiście nie musisz robić badania Gallupa. Możesz wykorzystać inne narzędzia albo zacząć od rozmów i autorefleksji.

Chodzi o jedno: poznaj swoje mocne strony i sprawdź, czy stanowisko, na które chcesz awansować, pozwoli Ci z nich korzystać.

Bo może świetnie sprawdzasz się jako ekspert, ale zarządzanie dużym zespołem wcale nie będzie dla Ciebie satysfakcjonujące.

3. Czasami sami blokujemy własny awans

Opowiem Ci historię z mojej kariery.

Pracowałam w AmRest. Po zaledwie trzech miesiącach otrzymałam propozycję awansu.

Pamiętam ten dzień do dzisiaj. Było lato, straszny upał.

I odmówiłam.

Nie dlatego, że nie chciałam się rozwijać. Nie byłam wtedy przekonana, że jestem wystarczająco przygotowana.

Ta decyzja kosztowała mnie bardzo dużo. Odbudowywanie swojej pozycji i kolejnej szansy zajęło mi dwa lata.

Dlaczego o tym piszę?

Bo bardzo często sami stawiamy sobie wymagania, których nikt od nas nie oczekuje.

Wydaje nam się, że zanim obejmiemy wyższe stanowisko, musimy umieć absolutnie wszystko.

A przecież nie musimy.

Nie namawiam Cię do obejmowania stanowiska, do którego zupełnie nie masz kompetencji. Namawiam Cię do realistycznej oceny tego, czego już się nauczyłeś i czego możesz nauczyć się dalej.

Sama inwestowałam w kursy z employer brandingu czy systemów motywacyjnych. Dołączyłam też do Toastmasters, żeby rozwijać umiejętność wystąpień publicznych.

Nie czekałam, aż ktoś przygotuje mi idealny program rozwoju.

Jeżeli widzisz lukę kompetencyjną, zastanów się, jak ją uzupełnić.

Ale nie traktuj każdego braku jako argumentu przeciwko sobie.

4. Ciężko pracujesz, ale czy ktokolwiek widzi Twoje sukcesy?

To temat, który dla wielu osób jest niewygodny.

Bo przecież nie wypada się chwalić.

Szczególnie jeśli przez lata słyszałeś, że dobra praca obroni się sama.

Niestety, w organizacjach nie zawsze tak to wygląda.

Możesz realizować świetne projekty, oszczędzać firmie pieniądze, usprawniać procesy, a mimo to pozostawać osobą praktycznie niewidoczną poza własnym zespołem.

Dlatego warto budować swój profesjonalny wizerunek.

Nie chodzi o przechwalanie się. Chodzi o pokazywanie wartości, którą wnosisz.

Jeden z moich klientów miał ogromny problem z mówieniem o własnych osiągnięciach. Wspólnie ustaliliśmy, że zacznie prezentować dobre praktyki podczas spotkań zespołowych.

Później nawiązał współpracę z działem PR, żeby przygotować artykuł.

Efekt? Stał się bardziej rozpoznawalny w organizacji.

Możesz zacząć podobnie. Podziel się wiedzą, zaprezentuj wyniki projektu, zabierz głos podczas spotkania. Zadbaj o LinkedIn, wystąp na branżowym wydarzeniu.

Twoje sukcesy nie powinny być tajemnicą, o której wiesz tylko Ty.

5. Networking i relacje mają znaczenie. Nawet jeśli tego nie lubisz

Porozmawiajmy o rzeczy, która nie wszystkim się spodoba.

W niektórych organizacjach o awansie nie decydują wyłącznie kompetencje i wyniki.

Znaczenie mają również relacje, nieformalny wpływ i to, kto z kim rozmawia.

Sama odeszłam kiedyś z firmy, kiedy zrozumiałam, że bez odpowiednich znajomości moja dalsza kariera praktycznie nie ruszy.

Podczas odejścia usłyszałam pytanie, dlaczego nie zaprzyjaźniłam się z konkretną osobą, która miała wpływ na decydentów.

Dla mnie taka gra była nie do przyjęcia.

I to też był świadomy wybór zawodowy.

Ale nie mylmy dwóch rzeczy.

Budowanie autentycznych relacji nie jest tym samym co uczestniczenie w firmowych układach.

Networking może oznaczać zwykłą rozmowę przy kawie, zainteresowanie pracą innych działów, wspólny lunch czy wymianę doświadczeń.

Warto budować kontakty, zanim pojawi się potrzeba skorzystania z nich.

Jest jeszcze jedna trudna sytuacja.

Czasami przełożony nie chce awansować świetnego specjalisty, ponieważ nie ma nikogo, kto mógłby go zastąpić.

To nie oznacza, że powinieneś gorzej pracować.

Oznacza, że warto rozmawiać o planie sukcesji, przekazywaniu wiedzy i realnych możliwościach rozwoju.

6. Nie musisz wszystkiego robić sam

Kiedy obejmowałam odpowiedzialność za zespół, ogromną pomocą był dla mnie mentor.

Ktoś, z kim mogłam porozmawiać, sprawdzić swoje pomysły i spojrzeć na trudne sytuacje z innej perspektywy.

Czasem właśnie tego potrzebujemy.

Mentoringu. Coachingu kariery. Rozmowy z doświadczonym menedżerem. A czasami mentoringu odwróconego, czyli uczenia się od osoby młodszej, która ma kompetencje lub wiedzę, jakich nam brakuje.

Nie ma nic złego w proszeniu o pomoc.

I nie musisz od razu szukać jej daleko. Rozejrzyj się wśród współpracowników, dawnych przełożonych, znajomych z branży czy społeczności zawodowych.

7. Jak rozmawiać z szefem o awansie?

Przede wszystkim nie idź na rozmowę wyłącznie z argumentem:

„Pracuję tutaj już osiem lat, więc należy mi się awans”.

Sam staż nie jest wystarczającym uzasadnieniem.

Przygotuj konkrety.

  • Jakie wyniki osiągnąłeś?
  • Jakie problemy rozwiązałeś?
  • Ile pieniędzy firma dzięki Tobie zarobiła lub zaoszczędziła?
  • Jakie kompetencje rozwinąłeś?
  • Jaką wartość wniesiesz na nowym stanowisku?

Sprawdź też raporty płacowe i realia rynku.

Podczas rozmowy możesz powiedzieć:

„Chciałbym porozmawiać o możliwości awansu. W ostatnim roku zrealizowałem konkretne projekty, osiągnąłem takie wyniki i rozwinąłem kompetencje w tych obszarach. Chciałbym wiedzieć, jakie warunki powinienem spełnić, żeby objąć wyższe stanowisko”.

A jeżeli usłyszysz: „Teraz nie ma możliwości”?

Nie kończ rozmowy na tym zdaniu.

Zapytaj, co dokładnie stoi na przeszkodzie. Budżet? Struktura? Brak stanowiska? Konkretne kompetencje?

Ustal, kiedy wrócicie do tematu i według jakich kryteriów będzie oceniany Twój rozwój.

Można rozważyć awans stanowiskowy przed podwyżką, ale wtedy trzeba jasno ustalić zakres odpowiedzialności, termin i zasady ponownej rozmowy o wynagrodzeniu.

Nie zgadzaj się bezrefleksyjnie na coraz więcej obowiązków w zamian za nieokreśloną obietnicę.

Rozmowa o awansie powinna zakończyć się konkretnym planem, a nie tylko nadzieją.

8. A jeśli mimo wszystko awansu nie ma?

Możesz zrobić wszystko, co w Twojej mocy, i nadal nie awansować.

Bo firma jest mała. Bo struktura jest płaska. Bo nie ma budżetu. Bo zasady awansowania są nieprzejrzyste.

I wtedy warto zadać sobie pytanie, czy to nadal właściwe miejsce dla Ciebie.

Nie każda sytuacja wymaga natychmiastowego wypowiedzenia. Ale jeśli przez kolejne lata słyszysz te same obietnice, a nic się nie zmienia, sprawdź inne możliwości.

Więcej o rozpoznawaniu takich momentów napisałam w artykule „Czy to już czas na zmianę pracy? 7 sygnałów, że utknąłeś w miejscu zawodowym”.

Bo czasami problemem nie jest to, że nie potrafisz awansować.

Problemem jest to, że próbujesz awansować w miejscu, które nie daje Ci takiej możliwości.

CZĘŚĆ 2. A co, jeśli ja wcale nie chcę awansować?

Teraz spójrzmy na tę sytuację zupełnie inaczej.

Wyobraź sobie, że masz świetne wyniki. Jesteś cenionym specjalistą. Szef mówi, że widzi w Tobie potencjał menedżerski.

A Ty myślisz:

„Tylko że ja naprawdę nie chcę zarządzać ludźmi”.

Nie chcesz kolejnych spotkań. Ocen okresowych. Rozwiązywania konfliktów w zespole. Odpowiedzialności za rekrutację, budżety personalne i problemy innych osób.

Chcesz robić to, na czym się znasz. Rozwijać swoją specjalizację. Realizować bardziej zaawansowane projekty.

I tutaj chcę bardzo wyraźnie powiedzieć jedną rzecz.

Brak chęci awansu na stanowisko menedżerskie nie oznacza braku ambicji.

1. Nie chcę być menedżerem. Czy moja kariera zawodowa się kończy?

Absolutnie nie.

Przez wiele lat funkcjonował model kariery, w którym rozwój oznaczał kolejne szczeble w hierarchii.

Specjalista, starszy specjalista, kierownik, menedżer, dyrektor.

I jeśli ktoś zatrzymywał się na stanowisku eksperckim, pojawiało się pytanie: dlaczego nie chce iść dalej?

Tylko czy każdy naprawdę musi chcieć zarządzać zespołem?

Nie.

Możesz być świetnym programistą, analitykiem, inżynierem, specjalistą HR czy ekspertem finansowym i nie mieć najmniejszej ochoty na zostanie menedżerem.

Możesz chcieć większych projektów, ciekawszych wyzwań, szerszego wpływu na biznes i lepszych zarobków.

Bez zarządzania ludźmi.

To nadal jest rozwój zawodowy.

I według mnie organizacje powinny znacznie poważniej traktować takie ścieżki kariery.

2. Kariera ekspercka zamiast menedżerskiej. Czy można dobrze zarabiać?

Oczywiście.

Widać to szczególnie w branży technologicznej, gdzie doświadczeni specjaliści potrafią osiągać wynagrodzenia porównywalne z menedżerami, a czasem nawet wyższe.

Ich wartość wynika ze specjalistycznej wiedzy, doświadczenia i umiejętności rozwiązywania trudnych problemów.

Nie z liczby podwładnych.

Dlaczego podobne podejście nie miałoby funkcjonować szerzej?

Przecież doświadczony ekspert może odpowiadać za strategiczne projekty, wspierać innych pracowników, tworzyć rozwiązania czy zarządzać dużymi budżetami projektowymi.

Może mieć ogromny wpływ na organizację, nie będąc niczyim przełożonym.

Oczywiście wynagrodzenie zależy od branży, firmy, popytu na kompetencje i zakresu odpowiedzialności.

Ale sam brak stanowiska menedżerskiego nie powinien zamykać drogi do rozwoju finansowego.

3. Jak powiedzieć przełożonemu, że nie chcesz awansować?

Tutaj kluczowa jest komunikacja.

Nie zakładaj, że szef sam domyśli się Twoich planów.

Jeżeli nie chcesz rozwijać się pionowo, powiedz o tym podczas rozmowy rozwojowej lub okresowej.

Ale zadbaj o sposób, w jaki to przedstawisz.

Zamiast mówić wyłącznie:

„Nie interesuje mnie awans”.

Powiedz:

„Chcę dalej rozwijać się w organizacji, ale moim celem nie jest zarządzanie zespołem. Zależy mi na pogłębianiu specjalizacji, prowadzeniu bardziej wymagających projektów i zwiększaniu odpowiedzialności merytorycznej. Chciałbym wspólnie ustalić, jakie mam możliwości rozwoju eksperckiego”.

Widzisz różnicę?

W pierwszym przypadku przełożony może usłyszeć, że nie jesteś zainteresowany dalszym rozwojem.

W drugim dostaje konkretną informację o Twoich ambicjach i kierunku zawodowym.

Bo nie chodzi o to, żeby niczego więcej od siebie nie wymagać.

Chodzi o to, żeby rozwijać się zgodnie z własnymi predyspozycjami i celami.

4. „Gdzie widzisz siebie za pięć lat?” Jak odpowiedzieć na rozmowie rekrutacyjnej?

To pytanie nadal pojawia się podczas rekrutacji.

I jeśli odpowiesz po prostu: „Nie chcę awansować”, możesz zostać źle zrozumiany.

Niektórzy rekruterzy lub menedżerowie nadal utożsamiają ambicję z chęcią obejmowania coraz wyższych stanowisk.

Dlatego warto się przygotować.

Możesz odpowiedzieć tak:

„Swoją dalszą karierę chcę rozwijać w kierunku eksperckim. Zależy mi na zdobywaniu coraz bardziej zaawansowanej wiedzy, realizowaniu ambitnych projektów i zwiększaniu wpływu na wyniki organizacji. Nie zakładam, że ten rozwój musi oznaczać zarządzanie zespołem. Chciałbym stać się jednym z kluczowych ekspertów w swojej dziedzinie”.

To jest zupełnie inny komunikat niż „Nie zależy mi na awansie”.

Pokazuje, że masz pomysł na siebie.

I właśnie o to chodzi.

5. Firma proponuje awans, ale Ty nie jesteś przekonany. Co zrobić?

Może być też tak, że organizacja bardzo chce Cię awansować.

Słyszysz: „Spróbuj. Masz potencjał. Świetnie sobie poradzisz”.

A Ty nie wiesz, czy praca menedżera jest dla Ciebie.

W takiej sytuacji można rozważyć okres próbny w nowej roli.

Na przykład dwa lub trzy miesiące, podczas których sprawdzisz, jak odnajdujesz się w zarządzaniu ludźmi.

Ale jest jeden warunek.

Jeszcze przed rozpoczęciem takiego eksperymentu ustal, co stanie się, jeśli uznasz, że to nie Twoja droga.

Najlepiej zadbać o pisemne porozumienie dotyczące zakresu obowiązków, warunków finansowych i możliwości powrotu na poprzednie stanowisko.

Nie wystarczy luźna deklaracja: „Jak Ci się nie spodoba, coś wymyślimy”.

I jeszcze jedno.

Jeśli zdecydujesz się wrócić do pracy eksperckiej, nie traktuj tego jak porażki.

Być może właśnie uniknąłeś wielu lat frustracji na stanowisku, które zupełnie Ci nie odpowiada.

Świetny specjalista nie musi być świetnym menedżerem. I nie musi chcieć nim zostać.

6. A jeśli moja firma nie daje możliwości rozwoju poziomego?

To niestety również się zdarza.

Organizacja inwestuje w ścieżki menedżerskie, ale dla doświadczonych specjalistów nie ma pomysłu.

Nie ma nowych projektów. Nie ma ścieżek eksperckich. Nie ma możliwości zwiększania odpowiedzialności merytorycznej ani wynagrodzenia.

Jeśli nie chcesz zarządzać ludźmi, po kilku latach zaczynasz mieć poczucie, że dotarłeś do ściany.

Wtedy warto najpierw sprawdzić, czy możecie wspólnie stworzyć inną ścieżkę rozwoju.

Może udział w strategicznym projekcie? Rola wewnętrznego eksperta? Prowadzenie szkoleń? Odpowiedzialność za nowy obszar?

A jeśli firma nie jest gotowa na takie rozwiązania?

Być może warto poszukać innego pracodawcy.

Nie dlatego, że Twoja kariera się skończyła.

Tylko dlatego, że w obecnej organizacji nie ma przestrzeni na taki rozwój, jakiego potrzebujesz.

Jeżeli rozważasz zmianę, zachęcam Cię do przeczytania mojego artykułu o tym, jak przygotować Plan B kariery.

Nie musisz od razu składać wypowiedzenia. Najpierw sprawdź możliwości i oceń, które z nich rzeczywiście są dla Ciebie atrakcyjne.

Jak świadomie zaplanować rozwój kariery? Zacznij od pięciu pytań

Niezależnie od tego, czy od lat starasz się o awans, czy świadomie go nie chcesz, proponuję Ci krótkie ćwiczenie.

Weź kartkę i odpowiedz sobie na pięć pytań.

  1. Czego naprawdę chcę od swojej pracy? Większych pieniędzy, wpływu, prestiżu, samodzielności, stabilności, rozwoju, a może większej ilości czasu dla siebie?
  2. W czym jestem naprawdę dobry? Nie tylko jakie mam stanowisko i obowiązki, ale za co ludzie mnie cenią i jakie problemy potrafię rozwiązywać.
  3. Czego nie chcę robić? Jakich zadań, warunków pracy i kompromisów nie chcę powtarzać?
  4. Jakie możliwości daje mi obecna organizacja? Czy istnieje realna ścieżka rozwoju pionowego albo eksperckiego?
  5. Jaki konkretny krok mogę zrobić w ciągu najbliższych 30 dni? Porozmawiać z szefem? Zbadać rynek? Znaleźć mentora? Sprawdzić swoje kompetencje?

Nie musisz dziś znać odpowiedzi na wszystkie pytania.

Ale dobrze byłoby zacząć ich szukać.

Szczególnie jeśli jesteś po 35. czy 40. roku życia i masz już za sobą kilkanaście lat doświadczeń zawodowych. Wtedy coraz ważniejsze staje się nie tylko to, co możesz osiągnąć, ale również to, jak chcesz pracować przez kolejne lata.

Jeśli jesteś na takim etapie, przeczytaj również mój tekst o zmianie kariery po 40. roku życia bez zaczynania od zera.

Awans nie jest obowiązkiem. Ale odpowiedzialność za własną karierę już tak

Chcę, żebyś zapamiętał z tego artykułu jedną rzecz.

Nie musisz awansować tylko dlatego, że inni uważają, że powinieneś.

Ale jeśli chcesz awansować, nie czekaj biernie, aż ktoś sam zaproponuje Ci kolejne stanowisko.

Poznaj swoje mocne strony. Naucz się mówić o osiągnięciach. Buduj relacje. Rozmawiaj o możliwościach. Sprawdzaj rynek pracy.

I przede wszystkim nie myl rozwoju zawodowego z tytułem na wizytówce.

Możesz być dyrektorem i od lat nie uczyć się niczego nowego. Możesz być specjalistą i nieustannie rozwijać kompetencje, realizować coraz trudniejsze zadania oraz mieć ogromny wpływ na biznes.

Stanowisko nie opowiada całej historii Twojej kariery.

Jeśli czujesz, że utknąłeś, nie wiesz, jaki kierunek wybrać, albo chcesz uporządkować swoje zawodowe cele, możesz skorzystać z coachingu kariery.

Pomogę Ci przyjrzeć się Twoim kompetencjom, wartościom i możliwościom oraz stworzyć konkretny plan dalszych działań.

Nie po to, żeby przekonywać Cię do kolejnego awansu.

Po to, żebyś wiedział, czego naprawdę chcesz i jak możesz to osiągnąć.

Bo świadomie budowana kariera nie musi prowadzić coraz wyżej. Powinna prowadzić w kierunku, który jest właściwy dla Ciebie.

Dodaj komentarz

Wypełnij to pole
Wypełnij to pole

Administratorem Twoich danych osobowych jest Coaching i rekrutacja Agnieszka Miliszkiewicz-Pajdzińska z siedzibą przy ul. Mehoffera 23/16, Warszawa 03-131. Podanie danych osobowych jest dobrowolne i możliwe do wycofania. Więcej informacji na temat procesu przetwarzania danych osobowych oraz przysługujących Ci praw uzyskasz w Polityce prywatności.