Najdroższa decyzja po 40-tce to brak decyzji

Kiedy ktoś po czterdziestce mówi mi, że boi się zmiany, zawsze zadaję jedno pytanie.

Czy policzyłaś koszt zostania?

Bo koszt zmiany widzimy od razu.
Utrata stabilności.
Możliwy spadek dochodu.
Niepewność.
Reakcja otoczenia.

To wszystko jest konkretne. Mierzalne. Namacalne.

Ale koszt zostania bywa cichy.

To kolejne pięć lat w miejscu, które już nie rozwija.
To coraz mniejsza cierpliwość do rzeczy, które kiedyś były neutralne.
To powolne wygaszanie ambicji, żeby „jakoś dociągnąć”.

W mojej książce pisałam, że po 40-tce decyzje nie są impulsem. One są efektem długiego procesu. Tylko że wiele osób zatrzymuje się tuż przed momentem wyboru. Analizują, liczą, sprawdzają, konsultują… i nic nie robią.

Bo brak decyzji daje złudne poczucie bezpieczeństwa.

Tylko że ono też ma cenę.

Najczęściej płaci się ją energią.
Poczuciem sensu.
Czasem zdrowiem.

Nie namawiam nikogo do rzucania wszystkiego. Namawiam do policzenia obu stron. Nie tylko ryzyka zmiany, ale też kosztu trwania.

Bo po czterdziestce to już nie jest pytanie „czy dam radę?”.
To jest pytanie „czy chcę tak dalej?”.